De tijd van toen …

Nostalgie is een vreemd beestje.  Ik heb dat vooral met muziek.  Er is niks zo herkenbaar dan muziek.  Iedereen heeft wel muzieknummers die hij of zij meteen kan linken aan bepaalde gebeurtenissen, bepaalde mensen of een vroegere periode uit je leven.  Het spijtige is dat het zo ongrijpbaar is.  Je kan er gewoon niet aan.  Je slaagt er wel in om smaken terug te voelen, om je in herinneringen terug op oude locaties te begeven, om even terug die momentopnames van toen gewaar te worden alsof je ze herbeleeft.  Maar was de tijd van toen.
Tijden veranderen, omstandigheden veranderen. En wij moeten mee.  Daar wringt soms het schoentje.  Mensen houden niet van verandering omdat verandering onzekerheid meebrengt.  Of toch niet ?  Misschien is het eerder dat mensen niet houden van verlies.  Verandering brengt de kans op verlies van iets mee. 

We kunnen daar twee houdingen tegenover aannemen. 
Een eerste houding is die van afwijzing : laat ons maar bij het bekende blijven, daar voelen we ons goed bij.
Een tweede houding is die van jezelf openstellen.  Verandering brengt nieuwe kansen en mogelijkheden om dingen te leren kennen en ervaren die “nieuw” zijn.
Wanneer we ons hier bewust van zijn, dan is verandering geen vies woord meer.  Misschien moeten we bij elke verandering de “hoeden van de Bono” eens opzetten. 
Of een “Wimmeke doen” : Wat is het ergste dat je kan overkomen ?  Is dat nu zo erg ?  Maak je er toch niet zo druk over.

Sta jij open voor verandering ? Hoe ga jij ermee om ?